Suplementi Pena Shqiptare/ Alma Zenellari: Larg teje …

27
Sigal

 

Mësova të duroj lëvizjen e etur të akrepave,

goditjen e tyre kumbuese kur bëhen njësh,

dhe heshtja thyhet në mes.

 

Mësova të luftoj me përbindëshin e përrallës.

Dhe çdo kuçedër që shfaqet në cep të udhës, tinëzisht,

nuk më tremb më.

 

Larg teje,

mësova të kuptoj,

alfabetin e syve,

gjuhën e reve dhe të shiut.

Mësova të dua këngën e lumit

dhe heshtjen e tij…,

 

Mësova të duroj dhimbjen e pemëve,

kur degët u këputen në fundvjeshtë,

kur zhvishen ngadalë sapo nisin dimrat e acartë!

Ato rrallë qajnë!

 

Dalëngadalë mësova të duroj ikjen e zogjve

dhe ankthin që lënë pas, për foletë…

Vendosa t’i mbaj në zemër gjithë cicërimat

bashkë me flatrimin e tyre të  parë.

 

Mësova të di si t’i pres pa lotuar,

ulur mbi shkëmbin e dhimbjeve.

 

Mësova të kuptoj vlerën e një çasti,

që ikën e s’kthehet mbrapsht

ta mbaj fort në kujtesë.

 

Madje mësova, të harroj!

Sepse përtej harresës, kam kuptuar,

se edhe dhimbja vdes!