Suplementi Pena Shqiptare/ Poezi nga Theodhori Proko

322
Sigal

 Për ty flas në kohën e shkuar

 

Do mashtroja veten time

Po të thosha, se të urrej,

Po dhe të them, se prapë të dua,

Përsëri do të gënjej.

 

Pse ta fsheh, asgjë nuk ndjej,

Veç keqardhje dhe mëshirë,

Të gjitha ëndrrat në zjarr i dogje,

Me një fjalë të vetme: “Lamtumirë”.

 

Tani më vjen në mendjen time,

Si kujtim i largët, i vagëlluar.

Dhe sa herë që më ndodh kjo,

Për ty flas në kohën e shkuar.

 

 Ka dhe gjëra që nuk thuhen

 

Brenda shpirtit tim të butë

Djallëzisht gërmon me marifet,

Fjalë pas fjale mbase më nxjerrë,

Nga thellësia ndonjë sekret.

 

Ta kesh pastaj si alibi,

Të më akuzosh si burrë të pa sinqertë,

Ndonëse betohem ‘për kokën tënde’

Diçka prej teje e mbaj të fshehtë.

 

Më ndje, e dashur, e mos mbaj mëri!

Po dhe mes zemrave që duhen,

Nuk është mëkat e as çudi,

Ka dhe gjëra që nuk thuhen.

 

                                                         

  Elegji

Për mikun tim që u mbyt në kanalin e Otrantos, në pranverën e vitit 1997 dhe trupi nuk është gjetur akoma-

 

Sa i zymtë më dukesh sot,

O det, i thinjur i Vlorës sime!

Mbi faqen tënde valët e kripura,

Rrëshqasin si lot dhimbjeje.

 

Ç’ka mendon që je mbuluar

Nga një heshtje e pikëlluar?

Mos vallë për jetët që ke marrë

Tani ndihesh i penduar?!

 

Ashtu si ti dhe ca më keq,

I trishtuar jam dhe unë, o det.

Atje tej në horizont

Më mjegullohet një portret.

 

Një fytyrë që më ndez mallin

Vite shumë pa e parë,

Hidhërimi ka hedhur rrënjë,

Ka shtuar rrudhat mbi ballë.

 

Djalë i vetëm ishte ai

Që ti e mban të fshehur brenda,

Të lutem det, nxire në breg,

Të ketë një varr ku ta qaj nëna!

 

Dhe neve që na treti dhimbja,

Na jep të paktën një mundësi,

T’i shpiem një tufë me lule,

Dy fjalë t’i themi, si elegji!