Në Shqipëri ekziston një fenomen që nuk është studiuar ende nga shkenca, por është vërtetuar çdo ditë nga jeta: sa më i ulët pensioni, aq më i lartë tensioni.
Mjekët flasin për dietë, për qetësi, për shmangie të stresit. Por si mund të jesh i qetë kur lista e ilaçeve është më e gjatë se lista e ushqimeve? Kur çmimet rriten me shpejtësi olimpike, ndërsa pensioni ecën me hapin e breshkës?
Pensionisti shqiptar është një specie e veçantë. Ai zgjohet herët, jo nga alarmi, por nga mendimet: “A do më dalin lekët deri në fund të muajit?” Dhe ky është ushtrimi i parë i mëngjesit për zemrën. Kafeja pihet pa sheqer, jo ngaqë është zgjedhje e shëndetshme, por sepse sheqeri është bërë luks. Ndërsa buka ndahet me kujdes matematikor: një pjesë për mëngjes, një për drekë, dhe një rezervë për ndonjë të papritur, që zakonisht vjen gjithmonë.
Në farmaci, pensionisti hyn me shpresë dhe del me dilemë: “T’i blej të gjitha ilaçet apo të blej bukë?” Dhe në këtë moment, tensioni nuk ka nevojë për aparat matës, ai matet me zemër.
Politikat sociale flasin për “kujdes ndaj moshës së tretë”, por në realitet duket sikur kjo moshë është lënë në dorë të fatit… dhe të nervave. Sepse pensionisti nuk lufton vetëm me sëmundjet, por edhe me çmimet, faturat dhe një ndjenjë të përhershme harrese.
Ironia më e madhe është kjo: mjeku i thotë “mos u mërzit”, ndërsa realiteti i thotë “nuk ke si të mos mërzitesh”. Dhe kështu, në këtë vend të vogël, lind një paradoks i madh: pensioni mbetet i ulët, por tensioni arrin gjithmonë në kulm.
Ndoshta një ditë do të shpiket një ilaç i ri: jo për uljen e tensionit, por për rritjen e pensionit. Deri atëherë, pensionistët do të vazhdojnë të jetojnë mes humorit dhe hallit, duke qeshur pak… që të mos qajnë shumë.
