Kam shumë miq, që gjithmonë më mungojnë
Kam shumë miq, që gjithmonë më mungojnë!
E armiq, që me urrejtje të fshehur më presin.
Të dashura! Që, bëjnë sikur s’më shikojnë,
edhe zonja të fisme, që për mua “vdesin”.
Unë vij nga shpirti, thellë. Nga fundi i tij
S’kam kode digitale, ndaj nuk më njohe!
Kam mbetur siç i thonw; “Ai i qëmotshmi”
nga soji, me qeliza gjenetike e hormone!
IKONE
Ti e di pse unë të quaj ikonë ?
Sepse kur të puth, s’bëj mëkat!
Ikona, mund të puthet nga një burrë
dhe duke e puthur ai i pëshpërit:
– më fal!
Ti e di pse unë të quaj ikona ime ?
Sepse je grua edhe shënjtëri.
Unë do lutem që mos bëj “gabime”
edhe pse e di, që do mi falësh ti!
E PAFAJ
Ti nuk e dije se me kë ishe dashuruar!
Vetëm thoshe tërë gaz:- dashuroj poetin !
Edhe unë, them se nuk je për t’u fajësuar,
se nuk e dije, ҫ’ishte të mbaje në gji detin!
Thoshe, se dashuria e poetit ishte dhuratë.
Po natën, me të dy sytë, nuk bëje gjumë.
Me njërin shikoje, si rrethonin poetin gratë
pa e ditur se ato, ai i ka metaforë e muzë.
Ti nuk e dije, se ҫ’dashuri kishe patur pranë…
As poetin e dashuruar, nuk e kuptove kurrë!
S’munde ta mbaje atë, që ish e s’ish dhuratë;
s’kishe faj, bëhej fjalë për det, jo thjesht burrë !
Haxhi Dikolli
