Suplementi Pena Shqiptare/ Petrit Ruka: Ëndërr me Vjosë

105

Kur ramë, pashë barkun tënd që u nis,
si varka e Noes për tokë e fat,
pashë hënën si ngrihej nga vithet e tua,
si nga Mali i shenjtë Ararat.

Të dy jastëkët u bënë kuaj të bardhë,
me flokët e tua – jéle në erë,
hingëllin me flegrat e mia për “luftë,”
ç’kohë për të lerë!

Tri herë rënkove dhe tri herë krevati,
dysheku – qilim fluturues,
është çasti i vetëm që Zotin, prej fati,
unë vetë në zemër e fus.

(Të tjerat shkenca të gjitha do t’i bëjë
këtë frymë, jo,… kurrë.
nuk është kjo punë kripërash, dava magnezi…
një grua, një burrë…)

Çarçafët të lodhur shkanë dyshemesë,
varur si ujë, mbytën parketin,
kllaposur në varkën tënde si Noja,
bekoja Kiametin…

Poshtë nën këmbë Vjosa si grua,
Meket, zaliset,
dhe hëna më e vogël se gjiret e tua,
pas malit gremiset…

Si ta dinte e shkreta, që sot, mes qiellit,
ka radhën sublime
ky gjiri yt me unaza si saturni
rreth kokës sime…

Kështu e kështu, se të tjerat nuk thuhen,
sa djersiti tavani,
ka qenë Zoti vetë që na pleksi në shtrat,-
dy versete kurani.

Se ndryshe ty nuk të nisej dot barku,
si varka e biblës, për tokë e për fat,
dhe unë si Noe ta shkruaj këtë këngë
mbi malin e shenjtë Ararat…