Dikush më mësoi qysh në vogëli
që dyer e dritare të vogla të mëdha
janë bërë për t’u mbyllur nga brenda
që njeriu të jetojë në një kala.
Heshta e heshtjes
M’u ngul me ngulm në jetë.
Hyra në vetvete e s’dola më.
Bota u bë thikë e mprehtë.
U vesha me gur betonarme,
dhe prita gjatë
Nën peshën e një ankthi të pamatë
Prita!
Humba shumë!
Pak gjë shpëtova
por mbijetova.
