Kodrina të vogla,
të ëmbla,
të buta
veshur me të blertën e ullinjve në çdo stinë.
Përtej kodrinave
është deti përhershëm.
Në gjiret e heshtur gjej gjurmë rinie!
Sytë e tu të trembur,
tretur në muzgjet me aromën e portokajve
dhe perëndimet me zjarret mbi anijet e reve.
Ç’vjeshtë të paharruar
më zgjon kujtimi yt !
Në kokrrat e pjekura,
të zeza
të ullinjve,
shikoj sytë e nënës
mbushur me dhimbje.
Gjithçka ka ndryshuar në atë qytet :
Palmat e thara
të afërmit janë thinjur!
miqtë e rinisë,
të largët sa yjet.
Koha ka ngrirë në kullën e sahatit.
Rrugica e hebrejve me amnezi totale,
kinemaja e vjetër –e shembur,
e rrënuar.
Të pandryshueshëm
kanë mbetur,
vetëm
deti i viteve të rinisë së humbur
dhe shpirti i nënës-një det dhembshurie.
Kurdoherë që shkoj
atje në qytetin e sertë të Flamurit.
Deti me pret në brigjet e diellta.
Në portën e mallit përherë më pret nëna.
