Pa ty jam thëllëzë e përhumbur mes mjegullash,
drenushë e vetmuar ,nën gjethe pjergullash,
gjurmën tënde nuhas,si mëshqerra barin e njomë,
shtigjet rrah me shputa, si qengji qumështor.
Në ç’kullë erërash,je fshehur,që s’po të gjej,
në rënça në gjurmë,me krahë do të mbërthej?!
Pse i trembesh,dashurisë sime,që të jep jetë,
a s’jam gruaja,që të shuaja etjen,si tokës retë ?
Mos më braktis kurrë,o i dashur,i shtrenjti im,
për ty digjem si fitili i kandilit,gjer në flijim,
pastaj hirin mbledh,në kupën e artë të zemrës,
të rilindësh në mitrën e dashurisë së femrës !
Se kur rilind në shpëgënj të dashurisë unike,
bëhesh vjelës i pjalmit të çasteve idilike,
kur rilind burimeve,ku pikon palca femërore,
bëhesh Krisht,për krijesat e jetës tokësore.
