Sonte duke pirë verë,
gota e verës
m’u drodh në dorë
dhe nuk po e dëgjoja më
Rock-un e mbrëmjes.
Përballë
dy sy
si të tutë
dalëbefas e
me buzëqeshjen tënde
m’a turbulluan çastin.
Ishte si të më mbërthenin në kryqin e Krishtit
dhe e pa mundur të shqitesha.
Dhimbja
paska pamje të gëzuara, kujtime të largëta,
që vinë e që shkojnë
nëpër errësira të panjohura.
Diçka si mjergull,
diçka si dritë e butë mëngjezi,
diçka si këngë
teksa dielli perëndon përtej dritave të qytetit,
diçka si lumturi e humbur,
gjithsesi
e humbur.
Hëna
befas e shëmtoi
pamjen e vet gjysmake…
Ish aq i gjallë deti
ish aq i gjallë deti atë ditë!
Nëpër qiellin e vdekur fluturonin dallëndyshe të turpëruara,
rrezet dielli i thyente përtej nëpër gurishte,
pa një rënkim.
Dashurohesha me ty e dashurohesha rishmë
sa kish lindur dita.
Sërish këtu dita sa ka lindur!
Ti më je e largët, një hënë, që fiket perëndimit…
Bari diç i thotë ajrit, gjelbërohet. era
dhe gjaku diç më thonë mua, prej lashtësie zërat.
Rënkime që shuhen në ranishte.
Fryma shpërthen, jehon, kërkon të vdekurit e humbur!
E hutuar një varkë peshkatari kërkon shteg nëpër kaltërsi të paanë!
E ashpër mëshira, m’i ndëshkon kujtimet me dhimbje, e ashpër!
Qahen hijet, shtëpi të zymta të braktisura dhe ato…
Deti nuk është aq i gjallë sot!
Aroma e lehtë e kurmit tënd është këtu, aq pranë, i kapshëm.
Fluturojnë në lakore të mbyllura dallëndyshet, zhgënjyer.
Zhgënjyes një kthim imi në të largëtën e pamundur…
