DITË E BARDHË
Me flatra bardhësie vjen si dhuratë,
kjo ditë e qetë me vlagë dielli,
duke shkaktuar mbarë -dritësimin.
Ah të bëhesha vetëm njëherë shkak,
të lumturosha krejt njerëzimin.
MUZA
Ti nuk rri brenda meje!
Vjen te unë si frymë tjetër .
Herë më vjen nga një gasje e re,
herë nga një gjurmë e vjetër.
Më zbret në ëndërr, krejt befas;
më zgjo, më shkund e më ndez.
I mbështjellë ndjehem me petale fjalësh,
me yllësitë që më fal, çdo mëngjes.
Më jep lindje që s’është kurrë e vjetër,
dhe kjo është ripërtëritja vetë.
Më ruan nga përsëritja e vetvetes…
S’e kuptoj në ç’shkallë më ngjet.
Ndjej brenda vetes një shkreptimë!
Një shkreptimë që s’më lë rehat.
Nuk të shoh nga zbret e nga vjen,
po krejt puthjet e globit ndjej atë çast.
Të vërteta të thella
Nga kuptimi i vetvetes më filloi jeta.
Si me ngjyrime më flisnin ca:
“Prife kunjin nga vetja,
Në të thertë ty mos therë ata.
Kujdes , leqet në shtegëtime,
se rruga ka kthesa , gunga e gropa.”
Dhe netëve bija shpesh në mendime:
do më plaket truri, pa m’ardh mosha…
Kur më lodhi jeta, i kuptova ngjyrimet;
më të ëmbla e të hidhura i shijova ato.
Por një gjë nuk më hiqet nga bindjet:
Pse me absurde ndeshemi ngado?
