Të mbaj në duar
Në pëllëmbët e mia,
ndjej lêkurën tënde të ngrohtë,
ndjej rrahjet e shpeshta të zemrës
dhe frikën tënde të vogël,
Sikur ta dije drenusha ime,
se trupi yt mban forcën e tokës.
Ngrij sytë e kaltër dallëndyshet presin,
Ulen në ballkon
Të shohin me ngulm,
të përshëndesin…
Prej tyre mos ki frikë
Një ci ci ci e tyre është guxim
Për ty është thjesht muzikë…
Në sqep ato mbajnë një këngë të moçme,
të moçme sa jeta vet,
ndaj hidhe hapin tënd të parë,
merr pak guxim drenusha ime,
një shteg i bardhë me dritè të pret…
Ti je një ëndërr që frymon,
ndaj kapi fort krahët e mi,
nëse rrëzohesh ti mos u tremb,
se ngrihesh përsëri…
Prej zemrës sime merre tër’ forcën,
për mua s’je as zog as flutur,
me hapin tënd do pushtosh botën,
Ti je drenusha e egër, e bukur…
Nën hapin tënd zgjohet vet toka,
shtrohet gjelbërimi mbi lëndinë,
në grushtin tënd të vogël është forca,
në sytë e tu të qielltë është drita,
që ndjek e etur lirinë…
