Suplementi Pena Shqiptare/ Sulejman Mato: Për shkak të mjegullës së dendur

168
Sigal

Ata ecnim të dy,krah për krah, përgjatë bregut të detit mbuluar nga një mjegull gri,e dendur.. Deti llokoçitej në vetmi sikur të kishte një brengë të madhe, universale.. Larg fërgëllinin dritat e dy anijeve që ishin ankoruar dy- tri milje larg bregut të detit.…Fisha e largët e një lokomotive të vonuar, sillte përmes mjegullës mallin e një udhëtimi të harruar. Ai ishte inxhiner gjeolog, e quanin Arsen, poet, dyzetvjeçar, beqar, e që rrallë herë i kishte qëlluar të shëtiste vet i dytë në një mbrëmje si kjo, përgjatë bregut të detit me rërë të lagur.. Ajo quhej Veronika, violiniste, mësuese muzike në një fshat të largët, 29 vjeç. Kishte flokë të gjatë ngjyrë trendelinë, që dedheshin mbi supe të gjallë. Sytë e kaltër i fshihte bukur pas syzeve prej xhami, të cilat ia shtonin shumë hijeshinë, duke e përcaktuar qysh në shikimin e parë, një artiste, që i kalonte të gjitha orët e ditës mbi instrumentin e vet. Institutin e Lartë të Arteve e kishte mbaruar shkëlqyeshëm, për violinë. Për shkak të një xhaxhai të saj, të arratisur, e kishin degdisur  mësuese muzike, në një fshat të Librazhdit, larg institucioneve të artit dhe larg qytetit të Korçës. Ishin njohur pikërisht në atë tri ditësh në Kampin e punëtorëve, në Durrës, si anëtarë të jurisë së konkursit  të talenteve të reja

Ah ajo natë…Ajo natë!… Ata shkelnim mbi rërën e lagur, të heshtur dhe seriozë. Ecnin si në një ëndërr. Herë pas here u cikeshin krahët. Nga deti dëgjohej vetëm oshëtima ritmike e thellësive..Në darkën e lamtumirës, pas ndarjes së çmimeve, artistët e rinj u futën në sallën e madhe plot drita vezulluese, ndërsa ajo qëndroi në verandën e katit të dytë, e vetmuar, me shikim nga deti. Çantën prej rrobe ngjyrë gri, e kishte hedhur në krahë. Dukej e lodhur, e përhumbur  në mendime dhe e trishtuar… .Ishte një mbrëmje e cila pak nga pak po zhytej në mjegullën gri ,e ku çdo njeri do të ndjente dëshirën të dëgjonte fjalë intime nga një njeri i dashur.. .Arseni iu afrua pranë dhe e pyeti.  -Të pëlqen deti? –Shumë -tha ajo – Sidomos në muzg  – Edhe mua, -i tha Arseni -Sidomos në një mbrëmje si kjo. Ai e ftoi të shëtisnim përgjatë bregut.  Ajo nuk refruzoi.

Diçka pëshpëshiti me atë zërin e ëmbël. Zbritën shkallëve të katit të dytë dhe u nisën drejt detit, andej nga vinin shushurimat e thellësive ritmike.  Ecnin të heshtur, pranë e pranë. Dukeshim si një çift romantik i cili, ndryshe nga të tjerët, kishte preferuar të përgjonte muzikën e përjetshme të detit.  Ah ajo natë…Ajo natë…!Ajo lëkundjej natyrshëm, pranë supit të tij, pa pasur asnjë paragjykim, nëse ajo shëtitje romantike do të pasohej me kafshime buzësh, dhe ofshama epshesh rinore  -Kur shëtis anës së detit nuk kam qejf të flas – tha ajo. Ishtë një lutje e butë, si paralajmërim ankues dhe miqësor. Dukej sikur nga buzët e saj mund të dilnin vetëm tinguj muzikorë  -Arseni i hodhi një shikim të shpejtë profilit të saj hollak. Gjer në atë çast ai nuk dinte asgjë për jetën e saj. Dinte që ishte violiniste dhe ishte nga Korça. Ah ajo natë! Ajo natë! Ata ecnin nëpër mjegull, pa ditur se ku shkonin. Lehtësisht dhe si pa dashur, ai i hodhi dorën në sup. Ajo nuk reagoi.. Duhet të jetë beqare, mendoi. Artiste. E emancipuar. Atë çast ajo mendoi t’i tregonte historinë e jetës së saj.. E ëma e saj ishte mësuese muzike. Ajo e kishte nxitur në fëmijëri për të mësuar instrumentin e violinës. Babai i saj, mjek kirurg i spitalit të Korçës, i kishte blerë një violinë të vogël, për ditëlindje, kur mbushi dhjetë vjeç. Nëna e mësonte violinën. Në klasën e shtatë i gjeti një mësues privat, ish kolegun e saj të shkollës. Pas mbarimit të shkollës së mesme të muzikës në Korçë, kishte vazhduar Institutin e lartë të Arteve, në Tiranë. Fliste sikur këngëzonte.  -Dy shoqet e mia më të ngushta, i mbajtën në Tiranë, – njëra në orkestrën e Teatrit të Operas, tjetra mësuese muzike, në Liceun artistik “Jordan Misja”. Vetëm mua, vetëm mua më degdisën në një fshat Librazhdit. Ndërkohë që ajo tregonte me pikëllim në zemër historinë e jetës së vet, dora e Arsenit lumturohej mbi supin e saj, e lehtë si pendë, e ndrojtur, e gëzuar dhe e lumtur… .Në një çast, por vetëm për një çast, për shkak të mjegullës së dendur, apo ndofta për shkak të asaj ndjesie lumturie që i jepte zëri i saj dhe aroma e saj vajzërore, ai e puthi lehtësisht në faqe. Trupi i saj u drodh . -Të lutem!… Nuk duhet…! .-Ia hoqi me rrëmbim dorën nga supet, Arseni i kërkoi falje. U bë një pauzë e gjatë.  Pas pak, kur ajo nisi të tregojë një histrori dashurie, të vetmen histori që kishte pasur në jetë, Arseni ia hodhi sërsish dorën mbi sup. Sipas përshkrimit që ajo i bënte djalit të dashuruar, të dukej vërtet e çuditshme. Si kishte mundësi që ajo vjazë aq tërheqëse të ishte lidhur me një tip të pështirë, i trashë te zoti, i ashpër, me vraga në fytyrë, vagabond e sherrxhi. E kishte pasur shok klase në shtatëvjeçare.  E thërrisnin të gjithë Xhimi.. Për shkollë s’ia thoshte fare. Kishte mbetur dy vjet në klasën e pestë. Në klasë të shtatë mësuesja kujdestare ia kishte vënë Veronikës në patronazh, për ta ndihmuar.. Ishte më i forti i shkollës dhe sherrxhiu i lagjes. -Më donte shumë, -tha ajo me një pikëllim të madh në zemër, – të guxonte dikush të më ngacmonte rrugës , kot e për hiçgjë, ia bënte hundët përshesh. Në fillim e kisha frikë. Më vonë u mësova me të. Me mua sillej ndryshe. Këtë gjë e dinte gjithë shkolla. E dinte e gjithë lagjja. E dinte dhe familja ime. Mamaja thoshte gjithmonë: “Mirë ua bën të gjithëve atyre që të ngacmojnë.”  Në shkollën e mesme u ndamë. Herë pas here më dilte para në rrugë. Më pyeste për mësimet. „Po të ngacmoi njeri, më thuaj…” . Shoqet e mia të shkollës së muzikës, sa e shihnin ndaheshin nga unë. I kishin ngjitur nofkën Kuazimodo, nga ai personazhi i filmit “Katedralja e Parisit” i Hugoit. Kur isha në maturë m’u qep pas një tip çuditshëm.. Më priste rrugën gati çdo ditë. Më kishte futur tmerrin. Ishte muzikant. “O marr Veronikën, – u thoshte shokëve,  – o vras veten dhe atë.”. Dhe ashtu ndodhi. I doli përpara një mbrëmje Xhimi, me dy shokë të tjerë. Në grindje e sipër i futi thikën në zemër. -Vdiq. Vdiq gjatë rrugës për në spital. -Po Xhimi?. -E dënuan me burgim. Njëzetë e pesë vjet. Ndërsa ajo fliste Arseni ndjente  një mallëngjim  të madh për historinë e saj. Pati një moment që instiktivisht, iu afrua  dhe i ceku cepin e buzës. Ajo u tërhoq me rrëmbim.  -Mos! Gjer më sot nuk kam lejuar të më puthë askush. I kam dhënë fjalën Xhimit…. Do ta pres përjetësisht.  -Sa vjet kanë mbetur? –Shumë…  Si ka mundësi, si ka mundësi, mendoi Arseni. Dënimet për vrasje të tilla zgjasin 25 vjet. Bëri një llogari me mend: I binte që ajo ta priste dhe 16 vjet. Dhe yll Hollivudi të ishte, nuk do të guxonte askush të bënte një pritje të tillë.  -A është i bukur?.. Për mua po,- u përgjigj ajo. Ka diçka mashkullore.

Arseni e ndjeu veten keq. E krahasoi me veten e tij. Një person që për nga kultura qëndronte shumë më lart se ai. Duhet të kishte diçka të veçantë. Pa tjetër ai duhet të kishte diçka të veçantë. Ndryshe…Të paktën për Veronikën e cila me këtë pritje kishte vendosur  të sakrifikonte rininë e saj.  Ecnin në heshtje…Dy anijet e mbetura ne det dukeshin si pallate të ngritura mbi ujë. Uturima e lokomotivës kësaj here u dëgjua dhe më largët.…Ajo kishte dëshirë të fliste. Ai kishte dëshirë të dëgjonte. E gjitha kjo ndjesi vinte për shkak të asaj mbrëmjeje shtatori, duke shkelur mbi rërën e lagur në atë plazh te braktisur, plazhin dhe të shkretë. E gjitha kjo ndjesi vinte dhe për shkak të mjegullës së dendur gri, e cila i fshihte hijet e tyre, duke i bërë të padukshëm e duke i shndërruar flurorë, në shpirtra, pa peshë…Sikur të ecnin në një ëndërr.