Shefik Arifi
Si Akrepat E Orës
Buzët tona u takuan si akrepat e orës,
se donin që dashuria të mos kish fund.
Na vrisnin paragjykimet e kohës,
na vrisnin fjalët e të tjerëve si plumb.
S’lejuam të na vrisnin ëndrrat e rinisë,
që opinioni me ato mërzitej.
Çdo ditë lule shpirti i hidhnim dashurisë,
që ajo në sytë tanë më shumë të rritej.
Zakonet prapanike me kohë i kemi varrosur,
ndaj lulet tona asgjë si thau, asnjëherë.
Dashuria për njeri – tjetrin s’kish të sosur,
si akrepat e orës që në sinkron ecnim përherë.
Babai
Babain shumë herë e kisha parë,
të rriste misrin, thekrën, grurin,
çdo ditë i shtohej një rrudhë në ballë,
dhe rrudhat thoshte janë për burrin.
Çdo pikë uji e çonte te bima,
herë vetëm e herë bashkë me shiun,
dhe të lidhej dhe t’i mbahej fryma,
dhe lodhja-thoshte-është për njeriun.
Ndodhte shpesh, në shtëpi kur kthehej,
të qeshte shtëpia e tëra,
nga fryt i punës niste të dehej,
dhe thoshte “Aq sa munda, bëra”.
Poezi Për Poetët
Si shumë të tjerë dhe unë,
jam rritur me vargjet e Naimit.
Ishin oksigjen dhe më shumë,
nën dhimbjen e plagëve të pushtimit.
Stuhi të forta erdhën këndej,
si dallgët e deteve.
Por s’na ngriu gjaku në dej,
s’na linin vargjet e poetëve.
Ato vargje u përhapën e ndritën si hënë,
shkëlqenin mes një qielli plot rrufe.
Vargjet e poetëve, gurë themeli u bënë
për një shpres të re.
Vargjet e tyre, vargje kuptimplote…
Zëri i tyre mbeti në vargje përherë.
Zëri i rilindasve jehon nëpër mote,
ishte dhe mbeti pranverë.
