Ndjesinë që më falën duart e tua,
dy krahë drite mbi rrënjët e mia,
s’e kam ndjerë as kur ranë mbi mua,
mijëra rreze dielli qysh nga fëmijëria.
Ç’nuk kanë bërë gjithë jetën të tuat duar!
Kanë lidhur e zgjidhur foshnje me radhë,
djepin e drunjtë kanë tundur papërtuar,
nëpër mjegullat e netëve të dimrave të gjatë.
Dhe pse ato duar janë gërvishur qindra herë,
përkëdheli e ngrohtësi më kanë dhuruar.
Kishin diçka magjike duart e tua ,moj nënë,
ndaj pas ikjes tënde ngrica më ka pushtuar.
Sa shumë përmallohem për të shenjtat duar,
që kishin aromën më të ëmbël të kësaj bote,
shpeshherë nuhas çorapen e papërfunduar,
Ah,nënë, sa e hidhur qenka mungesa jote!
NUK HARROHET PUTHJA E NËNËS
Mbi ballë më ka mbetur ende puthja jote,
se heq dot as uji, as shirat e vjeshtës,
as rrezja e diellit,s’e vyshk dhe po të donte,
se ajo i ka rrënjët në thellësi të zemrës.
Sa stuhi janë munduar puthjen ta përpijnë,
t’ia thithin ëmbëlsinë që ti ke hedhur,
unë e kam ruajtur në dritë e në errësirë,
ndaj medaljon në ballë ka mbetur.
Dashuria ka ngjyrat e puthjeve të tua,
guxon të çel lulen e agimit të bardhë.
Moj puthja e nënës,që në amshim ka shkuar,
o shpirt i gjallë i nënës,që të mbaj në ballë.
