Kur të shoh ty në atë dritë të artë,
diçka brenda meje thyhet ngadalë,
si një kujtim që s’kam jetuar kurrë,
por që më mungon pafundësisht, pa fjalë.
Flokët e tu mbajnë erën e një ëndrre,
që s’e prek dot, por e ndjej pranë,
dhe çdo lëvizje e jotja e qetë
më bën të humbas… pa u ndarë.
Sytë e tu janë një rrugë pa kthim,
ku shpirti im endet pa zë,
dhe sa më shumë përpiqem të dal,
aq më thellë bie në ty… pa mëshirë.
Ti je një ndjenjë që s’di ta mbaj,
as ta harroj, as ta shpjegoj dot,
sepse çdo herë që të shoh në dritë,
më duket sikur po dashurohem për herë të parë…
