Ajo s’ishte thjesht një puthje nën dritë hëne!
Qe një re e butë, që më preku buzën e etur.
Ishte një çast sikur në kupën e qiellit
ttë mbledhësh gjithë yjet që mezi kishe gjetur.
E të vishesh, me petkun e tyre të zjarrtë,
të vallëzosh mes reve e dashuruar.
Ajo puthje, që më bëri të ndihem sikur,
gjithë botën, e kisha në duar.
S’ishte një puthje dosido ajo!
Ishte një zgjim lulesh kur puthen nga dielli.
Ishte një tingull lahute ku oshëtijnë bjeshkët,
e të shohësh mimikën si habitet qielli.
S’ishte aspak e zakontë ajo
zbraztësi e buzëve të mia, të ëmbël aromë …
Mbaj mënd lëshova veten, krahëve të tij,
si një mimozë e brishtë me shtatin e njomë.
Unë me atë puthje shpesh bëj çudi!
Si jetoi në mua deri në thinjën time?
Vitet që më plakën janë tjetër çmënduri,
ndërsa ajo puthje, mbeti thjesht sublime.
Në jetë i njoha që të gjithë
Ca miq i mbaj,
ku mbaj “gjilpërë”.
Ca të tjerë,
ku mbaj “krëhër”.
Ca që i dija ,
se i kisha për kokë.
E hapën për mua,
e ranë vetë në gropë.
Më të vërtetët,
në zemër i ruaj.
Janë miq që qajnë,
kur shohin që vuaj.
Ata janë të besës,
janë melhem për plagë!
Por dhe unë për ta,
turrem nëpër flakë.
Në sa hoje që ka zemra,
i vendosa miqtë që zura…
Në jetë i njoha që të gjithë,
dhe se sa u vlen lëkura.
