Suplementi Pena Shqiptare/ Agim Bajrami: Pritje

28
Sigal

Dikush mē pret në pritjen e nesērme!

Unē emrin s’ia di!

Ndoshta një puthje, njē gēzim a njē grindje!

Ndofta ti!

Drejt tyre pa fjalē e ngurrime unē nisem

sido që tē ngjasê

dyzimet e gjata përherë mē bezdisin,

mē lodhin pa masē.

S’ka gjē se ca zēra tentojnē tē mē ndalin

me bujë e me zhurmë.

Takimet gjithkujt adrenalinë i falin,

po mua ca më shumë.

Ndaj kurrë s’mbaj mend, t’i kem refuzuar!

Çdo pritje mē josh,

me vello misteresh e trillesh mbuluar

që pret ta zbulosh.

Dikush po më pret në pritjen e nesërme

si çdonjërin prej nesh.

Unë për gjithçka bëhem gati në heshtje

të qaj, a të qesh!

 

Unë s’kam bërë divorc me fëmijërinë

 

Unë s’kam bërë divorc me fëmijërinë;

largësitë prej saj nuk i ndjej fare

ndonëse kam kaq vite përmbi shpinë,

dhe mbi ballë kaq rrudha, si ugare.

Nuk heq dorë kollaj nga çapkënllëqet,

vitet le të shkojnë në esfel

Kalendarët shpesh m’i zgjojnë xhindet.

Me ta shpesh jam ndeshur në duel

Ja! Kësaj shilarseje që përkundet

mund t’i hyp, pa drojtje nga askush.

T’i harroj në çast mërzitë e ditës,

me adrenalinë trupin ta mbush.

Jam fëmijë i mbushur veç me lojra.

Nga gjithë moshatarët jam kaq ndryshe

Biermëni mbi gjoks dhe po s’iu nxora

topa, harabela dhe dallëndyshe.

Biermëni, dhe keni për të parë

se tek unë, asgjë nuk ka ndryshuar.

Brenda meje fle gjithmonë një djalë

pak çapkën dhe i padjallëzuar.

Ndaj kur bëj herë herë marrëzira

mos m‘i vini vitet në” kandar”

I’u gënjejnë o miq thinjat e mia.

Dukjet janë mburojë për gënjeshtarë:

Unë s’kam bërë divorc nga fëmijërija.

Brenda nesh bleron një lis i njomë

ndryshe mund të vdisja nga vetmija

dhe të bridhja rrugëve si kufomë!