Le ta shtyjmë natën me duar,
si një perde që s’na ndalon më.
Ta zgjatim qiellin me frymë,
ta bëjmë skenën tonë të pavdekshme.
Ti, me sytë si petale që sapo u çelën,
unë, me duar që nuk prekin… por dridhen nga ti.
Fllad bëhem në trupin tënd të shpirtshëm,
dhe ti më thërret pa fjalë — vetëm me praninë tënde.
Zemra jote, ajo tambur e përjetësisë,
ka ritmin që s’e gjen as në tokë, as në qiell.
Dhe unë… jam valltari i përhershëm i saj.
Vallëzoj rreth teje, si një ndjenjë që s’ka fjalor.
Nata nuk na ka më.
E kemi shndërruar në dritë, në ritëm, në ne.
Çdo hije që na pa, u bë dëshmi e një dashurie
që nuk pyeti për trup, as për largësi.
Ne kërcejmë…
në një këngë që askush nuk e dëgjon,
por që qielli e ka shkruar në yje.
Ne jemi puthja që s’mbaron,
vallëzimi që s’ka tokë — vetëm ajër dhe përjetësi.
Ti je gjithçka që kërkova në një jetë pa emër.
Unë jam gjithçka që u bë dritë për ty, pa pasur asnjë formë.
