Duart të hapura si shtrungë
Stinë më stinë e mot më mot
Mblidhen delet e qingjat me sharkun e butë
Si ushtarët nën kapot.
Këtu malet e lëndinat hapen si libër
Në çdo shkronjë një lëndinë
Bariu i mban sytë te delet në verë, në dimër
Dhe te vargjet me rimë.
Rend ai pas deleve e qingjave të lerë
Nga një Bardhokë në tjetrën hidhet.
Mbrëmjeve sapo drita e hënës të bjerë
Për vjershat zë e zgjedh motivet.
Dhe vijnë gazetarët nga jugu, veriu
Ti marrin intervista në llohë, në shi.
Ju filloni për emisionin, u thoshte bariu,
Sa të mbaroj dhe unë këtë poezi.
Më Gjykoni
Nëse nga lisat aspak s’kam ngjarë,
Mos thoni se ka patur edhe një poet.
Nëse sprovova një herë të eci si erë e marrë,
Mos më kujtoni, mos më kujtoni vërtet.
Më gjykoni, për ato që kam bërë e kam ndjerë,
Më gjykoni sa të jem pa plakur.
Mos thoni kot, mos thoni asnjëherë,
Se këtu dhe një poet paska patur
