Nëna foto nuk ka, veç të pasaportës,
që gjendet dhe në varrin e saj, ku u fal.
Shteti veç njëherë e dërgoi fotografinë,
për robërit e tij
deri lart në mal…
Ja të rris dhe këtë fëmijë
unë e mjera,
sa t’i ndërroj këto këpucë të vjetra.
Fotografi nuk kaloi më kurrë asaj ane,
qyteti më tej katër kilometra.
Kur më rriti mua, të gjashtin, rrudhat
i kishin zbritur, hartën e Shqipërisë,
nga balli tek mjekra,
Po ajo nuk qau që unë të mos e shihja;
“Ç’e dua një foto tani… Unë e zeza!”
E u nis një ditë pa foto për Andej,
ku nuk bëhen dot shkrepje
në errësirën e Hadit.
Dhe unë u bëra kineast, që tallja të fekste,
ta filmoja të plotë ironinë e fatit.
Mijëra foto në jetë i bëri Vjosa e kaltër
dhe kroi i fshatit
të bukurës sime,
po unë si t’i mbledh, se ato shkuan në det,
i bëri kripa e lotit cipë e thërrime…
Një aparat dymijë euro
tani mbaj në studio
dhe netëve kur dremis, besoj si i marrë,
mos më shfaqet në ëndërr e i bëj një foto;
një foto nga ato që bota s’ka parë…
