NGA PANAJOT BOLI
ÇANTA IME…
Ka mbeshtetur kurrizin në cep të bibliotekës
Çanta ime e lodhur lekurërrudhur në të zezë
Sa herë i afrohem doreza e saj zë e dritherohet
-As nesër nuk do të më marresh në mengjes?
-Mall kam për shkollën, për atë tingëllimë zile
Për nxënësin tim të bukur,endërrimtarin Jonian
Shikimet që më ngulin me padurim mbi katedër
E ankthin të lexonin për esenë,shënimin në anë
Me duar që dridhen e përkedhel e ngadalë e hap
Aromë buzëqeshjesh si yllësi brenda saj më step
Një fletë ditari e shkruar me nxitim,e pambaruar
E një petale luleje të nxënëses Anisë, aty në cep
Edhe stilolapsi i heshtur, pak bojë i ka mbetur
Ja , një nënvizim me laps të kuq te eseja e Ilirit
‘Kalërojmë shpresat tona me dritën e mesuesit
Ndrit shpirtrat, si thotë Naimi, të ‘’Fjalët e qiririt’’
Çanta ime e lodhur , lekurërrudhur në të zezë
Në një cep të bibliotekës çlodhet dimër e verë
Brenda saj, një qiell, me sy yjesh që lundrojnë
Me endrrat e nxënësve, që flertojnë në pranverë
NGELA NË BREG TË LUMIT
Ngela në bregun e lumit tim
Dhe mbledh guralecë si fëmijë
Në dritën e diellit i vë të dalloj
Kush është më i bukuri prej tij
Ky i bardhi,lëmim shkelqimi ka
Ah, ky me pika kafe ,sa i bukur
Grija e thellë më ngjan si magji
Në jeshilën,e pikturuar një fluturë
E unë s’ ngopem,kërkoj e kërkoj
Në paradë guralecët e lumit tim
Më sheh Syri i Kaltër dhe qesh
-Tek njera nga ato, është syri im
VËGON NJË ZË…
Të shfytyruar e pashë sot lumin tim
Tek mblidhja guralecë në breg të tij
I turbulluar,i nxirë, rendte si i marrë
Bulçitë si kacek vazhdon t’i shfryj
Ky sot, thashë, u bë tjetër,lumë njeri
I papërmbajtur,si ai, lumë i Fan Nolit
Kaltërsinë e tij bëri ushtri të blunjtë
Për vete veshi uniformën e De Golit
Iu sos durimi,paçka se është babaxhan
Për këmbët e pista që i llokoçitin në ujë
Për duart dinake që i përdredhin në qafë
Për varesën e gushës që ia moren pa bujë
U zemërua, paçka se është një babaxhan
Për rrepet e tij që ia vodhen në mesnatë
Për Syrin e Bukur që ia shiten në muzg
Për shtratin e gërryer,kafshatë.. kafshatë
Ky lumi im u bë sot si lumi i Fan Nolit
Zemërimin vershoi e zu fort të vëgoj
-Larg duart nga trupi im, o hiena blozë
Mjaft o çakenj, Kuçedren do të zgjoj
Të betuar e pashë sot të mirin lumin tim
Vershoi si ai i Nolit, me të njejtin vegim
U mbush, u fry,dhe shpertheu si uragan
Edhe mua s’më zë gjumi,aty jam pranë
