Përmbi za që lshon bylbili,
gjuha shipe m’ shungullon,
përmbi erë që jep zymbyli,
pa da zemrën ma ngushllon.
Ndër komb’tjera, ndër dhena tjera,
ku e shkoj jetën tash sa mot,
veç për ty m’rreh zemra e mjera,
e prej mallit derdhi lot.
Nji kto gjuhë që jam tue ndie,
janë të bukura me themel,
por prap kjo, si diell pa hije,
për mue t’ tanave iu del.
Geg’ e Toskë, Malsi jallia,
janë nji komb m’u da s’duron,
fund e maje nji a Shqipnija,
e një gjuhë t’gjith na bashkon.
Qoft mallkue kush qet ngatrrime,
ndër kta vllazën shoq me shoq!
Kush e ndan me flak’ e shkrime
ç’ ka natyra vetë përpoq!
