(Në bibliotekën e Modenës)
Një det me libra përmbyti sytë e mi,
një det i tërë më rrëmbeu, më befasoi,
m’i mbushi mendimet me kaltërsi.
E ëndrrat e bukura erdh’ e m’i zgjoi,
me kapak të trashë e erë lashtësie.
Rrjedhur nga gjithë lumenjtë e botës,
por unë zgjodha një gjuhëz perëndie,
që rrinte në raft si në brazdë të tokës.
Preka valëzat e bardha të Devollit,
e shfletova copëza shpirti të vendit tim,
Në kallëzat e mendimeve të Agollit
me vesëza malli mbërritur në mërgim.
Dhe ky lum i dashur,i vogël si përrua
Më solli pranë aromën e tokës sime,
Zërat e njerëzve,perëndimet që i dua.
dhe shtëpizën që vesohet në agime.
Më erdhën pranë zogj e ligjërime,
me lule fushash u mbush syri im,
dhe zemra ime nëpër drithërime
përkëdhelte varrin e nënës e atit tim.
Me malet,me fushat e njerëzit e mi.
S’u ndjeva i huaj mes njerëzve të huaj,
Dhe mjegulla e Modenës erdh’e u shkri,
E çela si bimëz e prej mallit më s’vuaj.
