Ditë pashke ishte
Veza që thyhet është veza e mallit tim,
e te vendi i krisjeve nxjer lot
me kaq ngashërim.
Ku je Aleksandër, Filip,
Ku je Violetë,
e Kristinë?
Me mollëza të kuqe si vezët,
në ditë të ftohta e me erë.
Fëmijëria vraponte pa kthim.
Ku je Aleksandër, Filip,
Ku je Violetë,
e Kristinë?
Si dikur rend që t’u kapë,
si ylli yllin nga lindja në perëndim.
Ku je Aleksandër, Filip,
Ku je Violetë,
e Kristinë?
Si sot ditë pashke ishte;
një ditë e vërtetë e jo ëndërrim,
e ne si zogj të uritur në fluturim.
Ku je Aleksandër, Filip,
Ku je Violetë,
e Kristinë?
E qeshura juaj tretur nëpër erë,
më ndjek nga pas,
si dritëz e mjerë.
Do derdhja dhe shpirtin
e veshur në ar,
të luanim dhe njëherë,
si vite më parë!
