Në Botën e Artë u takova,
me gjethet që lehtas binin.
Vallëzimin e tyre dot s’kuptova,
kur njësh me tokën gjumë flinin…
Në botën e artë shpejt pashë,
blerimin sesi me flori shuhej;
dhe pemët me perëndimin i lashë,
që skuqej përtej natës i druhej!
Në botën e artë unë ndjeva,
pikat e shiut të rridhnin lumë!
Të njomë një gjethëz e rrëmbeva,
mbi tokë më mos flinte gjumë…
