Me erën fluturove dhe ti,
si gjethe mbi një qiell pa fund,
më le në heshtjen e netëve të gjata,
ku malli bëhet plagë e shndërrohet në këngë.
Çdo puhizë ma sjell zërin tënd,
si jehonë e humbur nëpër male e dete.
Të kërkoj në dritën e çdo agimi,
por gjej vetëm hijen e kujtimeve të mbetura.
Koha kalon si lumë i qetë,
por zemra nuk njeh as kohë, as harrim.
Ajo ruan çdo buzëqeshje, çdo premtim,
si thesar që nuk e prek dot as stuhia.
Nëse një ditë era të kthen përsëri,
mos trokit si një i huaj në pragun tim.
Do të të njoh nga rrahja e zemrës sime,
sepse dashuria e vërtetë nuk humbet, veç pret në heshtje.
