XHAXHÁ
Gjurmët skalite udhëve pa fund..
Dhe mushka Kërre xanxare e pashpirt, ty shpirtin t’a deshi, veç ty.
Se flisnit një gjuhë ndër shtigje të blerta
me shkozë e gurishte,
ku çanit të dy.
E ti, kapistallin, e hiqje pas duarsh menduar
këmishës pa llërë në zheg e të ftohtë.
Me Kërren xanxare në lugje djerrina
ku binin aq yje si zjarre prej qiejsh
jetonit një botë.
Vrapoj kësaj Bote të hirtë e të egër
pa shtigje të blerta ku yje më ska.
Por ti do më mbetesh atje n’ato gjurmë
mes shqopash dëllinjash me Kërren xanxare,
I miri xhaxha !
Bledar Koçi
VËLLAI
U vrenjt vëllai atë natë
fytyrës njomëzake,
një lot i shembur gjurmëthatë
i qante nëpër faqe.
Dritaren hëna rrezesh lan
hutuar një vështrimi,
e ngrirë fugë atje mbi xham
si pikëz pikëllimi..
….
Më prisnin udhë në tjetrin ag,
ca yje të kem shokë.
Dhe lot i ndarjes pragun lag
T’a gdhinim të dy tok.
Kudo të jesh na qesh kjo hënë,
– Më thotë vëllai xhan.
Në qoftë e plotë a gjysmë e ngrënë,
unë sytë i mbaj mbi xham.
Diç nxori xhepit ashtu beftë,
kur nata rrekej dritë,
Diçka ndër duar majëmprehtë
Parvazit që skalit.
Dy germa emrash gdhendi fort,
Të shtrembër pranë e pranë.
Dy shkronjat tona sa një botë,
Me mua dhe vëllanë.
