Suplementi Pena Shqiptare/ Agim Bajrami: Mesditë në ikje

17
Sigal

Mesdita po ikën,

e shtyrë nga tre re, ngjyrë gri!

Në katin përballë dikush ndezi dritën;

t’i hapë udhën mbrëmjes të vijë.

Seç ka një panik këto çaste

tek pemët që dridhen në erë.

Konturet e tyre, pas pak do të shkrihen

si gjithë anonimet e mjerë.

Mjafton veç kaq, që ato të trishtohen,

mërzia t’iu ulet mbi sy…

Ato janë krijuar me diell të mbulohen

neonet i kanë alergji.

Këto çaste si ato dhe unë

drejt territ do hyj pak nga pak.

Afrimi i natës mbjell dhunë

në trup, në mendime, në gjak.

Pa qejf do nisem drejt krevatit

se e di, që s’do mund, të fle gjatë.

Në rrugë do ketë prapë sherr lypsarësh

dhe krisma armësh si çdo natë.

Mbas portës sime prapë fshesarët

do ngrejnë pluhur edhe fjalë.

Më kot do lodhem, t’i mbyll veshët,

se e di mirë, që s’do t’ia dal!

Neonet me radhë filluan të ndizen,

të ndrijnë trotuarët çdo skaj.

Unë veten kërkoj të shikoj poshtë tyre

por s’shoh dot as hijen e saj!