Uniformat blu nuk duhet të numërohen si viktima
Nuk mjafton më të themi “ngushëllime familjes”. Nuk mjafton më të ulim flamujt në gjysmështizë, të mbajmë një minutë heshtje dhe të vazhdojmë jetën sikur asgjë nuk ka ndodhur.
Një tjetër efektiv i Policisë së Shtetit është vrarë në krye të detyrës.
Një tjetër uniformë blu është mbuluar me flamur.
Një tjetër nënë shqiptare ka hapur derën duke pritur djalin që nuk do të kthehet më.
Dhe pyetja që duhet të na mundojë të gjithëve është kjo: çfarë po bëhet me ne si shoqëri?
Shqipëria nuk është një metropol me dhjetëra miliona banorë ku njerëzit humbasin mes turmave anonime. Shqipëria është një vend i vogël. Një vend ku, siç thotë populli, “në tre veta, dy dalin kushërinj”. Një vend ku të gjithë njohin dikë që njeh dikë tjetër. Një vend ku dhimbja e një familjeje duhet të ndihet si dhimbje e përbashkët.
E megjithatë, po arrijmë në pikën ku ngrihet arma kundër njerëzve të rendit. Kundër atyre që dalin çdo ditë në rrugë për të mbrojtur jetën, pronën dhe sigurinë tonë.
Kjo nuk është vetëm krim.
Kjo është një sëmundje shoqërore.
Kur humbet respekti për uniformën
Një shoqëri fillon të rrëshqasë drejt krizës kur humbet respektin për institucionet e saj.
Nuk ka rëndësi nëse uniforma është blu, ushtarake, zjarrfikëse apo e emergjencës. Në momentin kur dikush ngre dorën mbi një përfaqësues të shtetit që kryen detyrën e tij, nuk po sulmon vetëm një individ.
Po sulmon vetë rendin.
Po sulmon vetë ligjin.
Po sulmon vetë sigurinë e komunitetit ku jeton.
Dhe ajo që është më alarmante është se në shumë raste reagimi shoqëror zgjat vetëm disa ditë. Më pas gjithçka harrohet.
Harrohet polici.
Harrohet familja.
Harrohet sakrifica.
Harrohet mësimi që duhej të nxirrnim.
Derisa vjen viktima tjetër.
Nuk mund të normalizojmë dhunën
Prej vitesh po jetojmë me një gjuhë që është bërë gjithnjë e më e ashpër.
Në rrugë dëgjon sharje. Në rrjetet sociale lexon urrejtje. Në debate dëgjon kërcënime.
Në konfliktet më të vogla sheh agresivitet.
Dhuna fillon me fjalën dhe përfundon me armën. Askush nuk zgjohet një mëngjes dhe bëhet vrasës. Pas çdo akti ekstrem fshihet një kulturë që për vite ka toleruar arrogancën, brutalitetin dhe mungesën e respektit për tjetrin. Shoqëria jonë duhet të ketë guximin ta pranojë këtë të vërtetë.
Kemi problem me edukimin qytetar. Kemi problem me kulturën e respektit. Kemi problem me mënyrën se si po i mësojmë brezat e rinj të komunikojnë dhe të zgjidhin konfliktet.
Forca nuk është trimëri
Ka ardhur koha të themi diçka që shpesh harrohet. Të ngresh armën ndaj një polici nuk është trimëri.
Të sfidosh ligjin me dhunë nuk është burrëri. Të kërcënosh, të godasësh apo të vrasësh nuk është forcë. Është dobësi. Është dështim moral. Është dështim njerëzor.
Shoqëria shqiptare ka nevojë të rikthejë vlerat që e kanë mbajtur në këmbë ndër shekuj: nderin, përgjegjësinë, respektin dhe besën.
Sepse pa këto vlera nuk ndërtohet as familja, as komuniteti, as shteti.
Mësimi që vjen nga uniforma.
Në Forcat e Armatosura dhe në Policinë e Shtetit mësohet një parim i thjeshtë: detyra vjen përpara interesit personal.
Ushtaraku dhe polici betohen se do të shërbejnë edhe kur shërbimi është i vështirë, edhe kur është i rrezikshëm.
Ata e dinë se profesioni i tyre nuk është i zakonshëm. Ata e dinë se mund të përballen me rrezikun.
Por asnjë prej tyre nuk duhet të përballet me indiferencën e shoqërisë. Asnjë familje polici nuk duhet të mbetet vetëm me dhimbjen e saj.
Sepse kur bie një efektiv në krye të detyrës, nuk bie vetëm një punonjës policie.
Bie një pjesë e sigurisë sonë. Bie një pjesë e autoritetit të shtetit. Bie një pjesë e ndërgjegjes sonë kolektive.
Heshtja është bashkëfajtore
Shpesh dëgjojmë shprehjen: “Nuk është puna ime.”
Por është puna jonë.
Është puna e çdo prindi që edukon një fëmijë. Është puna e çdo mësuesi që formon një nxënës.
Është puna e çdo qytetari që zgjedh të respektojë ose jo ligjin.
Shoqëritë nuk shkatërrohen vetëm nga kriminelët. Ato dëmtohen edhe nga indiferenca e njerëzve të mirë.
Kur tolerojmë gjuhën e urrejtjes, po ushqejmë dhunën. Kur justifikojmë agresivitetin, po ushqejmë dhunën.
Kur relativizojmë sulmet ndaj uniformës, po ushqejmë dhunën.
Një kambanë alarmi për Shqipërinë
Vrasja e një polici në krye të detyrës duhet të jetë një kambanë alarmi për të gjithë.
Për familjen.
Për shkollën.
Për komunitetin.
Për institucionet.
Për secilin qytetar.
Nuk mund të ndërtojmë një Shqipëri moderne duke toleruar mungesën e respektit ndaj atyre që mbrojnë ligjin.
Nuk mund të pretendojmë siguri kur nuk respektojmë ata që sakrifikojnë për sigurinë tonë.
Nuk mund të kërkojmë rend duke heshtur përballë dhunës.
Sot një familje shqiptare qan birin e saj. Nesër mund të jetë familja e kujtdo prej nesh.
Prandaj kjo nuk është thjesht një tragjedi individuale. Është një pasqyrë ku duhet të shohim veten.
Dhe ajo që shohim nuk është gjithmonë e bukur.
Sepse kur në Shqipëri vritet një polic në krye të detyrës, nuk ka humbur vetëm një familje.
Ka humbur e gjithë shoqëria.
Dhe derisa të kuptojmë këtë, do të vazhdojmë të numërojmë viktima, kur në fakt duhet të numërojmë përgjegjësi.
