Nga Arben DUKA / Monumenti i indiferentizmit

115

Flakën mos ja vur,

Vetes, o njeri,

Se nuk është e ndjeshme,

Hiç kjo qeveri!

Veten mos e digj,

E ke fare kot,

Veç familjes tënde,

Njeri nuk derdh lot!

Këtu monumentin,

Ka indiferentizmi,

Është vrarë e varrosur,

Krejt idealizmi!

Hiç për fatin tënd,

Njeriut s’i plas,

Ndaj kot që të bëhesh,

Ti sot kamikaz!

Sala do të bëjë,

Ato që ka bërë,

Dhe sikur të digjet,

Shqipëri e tërë!

Që të djegësh veten,

Nuk është trimëri,

Dhe s’e mallëngjen,

Dot shokun Sali!

Dhe së fundi fare,

Një këshillë kam,

O mos u digj hiç,

O digju tamam!

Siç u dogj Janoshi,

Biri i Çekisë,

Kur atë e shtypi,

Thundra e Rusisë!

Ka ende shumë fakte,

Për vdekjen e zezë,

Vetveten kanë djegur,

Dhe pesë irlandezë!

Ti veten e djeg,

O njeri mavria,

Që kokën të kthejë,

Nga ty qeveria!

Më kot o fatkeq,

Mendja të gënjen,

Se kjo qeveri,

Kokën kurrë s’e kthen!

Dhe pak e vjen dita,

Sërish do votoni,

Këto ditë të rënda,

Kurrë mos i harroni!