Suplementi Pena Shqiptare/ Vepror Hasani: Shkolla është madhështore,

17
Sigal

 

 

Me shumë dyer e dritare.

Rrugët tregojnë ku mund të shkosh,

Dritaret shohin hapësirën e madhe.

Po nuk di t’i hap, gjithçka, është mister,

Nga e panjohura kam frikë.

Por vjen mësuesja dhe më merr,

Më hap dritaren e bëhet dritë.

Më tregon shtegun ku kalohet,

Dhe gjithçka bëhet më e qartë.

Më thotë mësuesja, gjithcka arrihet,

Asnjëherë asgjë nuk është larg.

Ndaj kam nevojë për ty mësuese,

Se më heq çdo dilemë.

Më jep kurajo të shkoj tutje,

Dhe të jem i vërtetë

E lumtur qofsh mësuesja ime

Të uroj me dashuri

Kështu do mbetesh në jetën time

Njësoj si prindërit e mi.

 

 

LULJA…

Moj lulk’ e thatë, pa aromë,

Të shoh në libër të harruar

Dhe ja tani, ky shpirt i njomë,

Me ëndrra plot më rri rrethuar.

Ku çele? Kur? E në ç’pranverë?

Po cila dorë vallë qe

Që të këputi atëherë

Dhe pse të la këtu? Përse?

Mos për kujtim të një takimi,

A të një ndarje fatale,

A si dëshmi të një dëfrimi

Krejt në vetmi, në pyj’ e male?

Ai a rron? Ajo – ka vdekur?

Ku gjenden sot, ku vallë janë?

Apo u vyshkn’ e janë mekur

Posi kjo lule që më lanë?