Sa herë jam ndjerë në shpirt i vrarë
Kur në vendin tim më kanë quajtur të huaj
Këtë epitet nga mërgimi e kam marrë
Po nga vëndi im këtë më tepër e vuaj.
Atdheun unë në zemër e ruaj
Dhe nga malli për të digjem përditë
Shqiptar më veten s’më bëhet t’a quaj
Përderisa epitete më vënë dhe të mitë.
Ne që për dekada e mbajtëm Atdheun në këmbë
Dhe i fashuam plagët e tij shekullore
Ca mosmirënjohës na shajnë nën dhëmbë
Ne që thurëm lavde, lavde atërore.
Në Atdheun tim më bëjnë kaq shumë të vuaj
Por unë prapë si medaljon e mbaj në zemër përjetë
Aty ku më lindi nëna s’mund të jem i huaj
Dhe sikur të më thurin çfardo epitet.
