Ti grua thyen stuhi me buzëqeshje,
zinxhirë këput,edhe nën lëkurë.
Kur mbi ty derdhen ngrica dhe reshje,
bëhesh luaneshë e s’dorëzohesh kurrë.
Prangosur kullës së dëshpërimit,
me fijen zhugë të gënjeshtrës,
lule lotuese vuan prej zhgënjimit,
nën yje ku fle rrezja e shpresës.
Diellin kërkon ,kudo që të jetë,
se ai të jep jetë,ty engjëll grua,
e sigurtë të ecësh tokës së shkretë,
edhe kur zemra ndihet vetmuar.
Jetën e universit mbanë ndër duar,
ëndrrat vërtiten boshtit rreth teje,
ishull’i lirisë vdes e ngjallet gazmuar,
se ti shpesh i përngjan përrenjëve.
Ti je e pakapshme ,si yjet e qiellit,
sytë e tu janë një ëndërr e bukur,
nën hijen e qerpikut fle rrez’ e diellit,
krahët e lodhur shtrin aty çdo flutur.
Se ti je magjike,sot e përgjithmonë,
je kaq e brishtë sa kërkon kujdes,
fronin e botës askush s’ta merr dot,
se ti lind agime drite me vesë.
