Ti, nuk ishe si Helena që Paridin marrosi.
Gjë tjetër ishe, që për ty ëndërroja.
Por dhe mua durimi nga pritja më sosi
sepse ishe e lakmuar si Troja!
Por s’hodha në luftë kalorës, as ushtarë.
( një zemër me ushtri dot nuk merrej.)
S’dhurova dredhisë të drunjtin kalë,
si Odisea, kur dita të errej.
U futa në ëndrrat e tua pa ftuar.
I papërmbajtur, maramëndjes dëshirë.
nën tinguj sonetash dashurisë kërkuar.
Mes drithërimës , shpirtin përfshirë.
Rob ramë ndjesisë ,mëkuar n’ëmbëlsi.
Mes vorbullës shpërthyese e të marrë,
nën qiejtë e mbrëmjes, blu, kristalin.
Shpenguar delirit të paparë.
Ti, nuk ishe si Helena, mëkatare në shpirt.
Gjë tjetër ishe që më bëre për vete.
Thjeshtësisë mbizotëruese, gjer në madhështi.
Në gjithçka, aq të brishtë e të ndjeshme !!
VJESHTË.
Kitarat vajtonin mbrëmjeve,
për dashurinë e munguar.
Ju ndjeja dhimbje këngëve,
tingujve, si në të shuar.
I njënti refren përsëritet çdo mot.
Sërish qyteti mbetur pa jetë.
Braktisjen askush se ndalonte!
Në dhimbje rrënkonin pleqtë.
U rrudh atdheu, u thinjën nënat,
nga pritja, mallit për bijtë.
S’ju thotë dot buza, as zemra,
se vallë ata s’do vinë !
Rëndon pritja, si kjo vjeshtë gri.
Rrënkon dritarja nga pikat e shiut.
Rrënkon zemra ime në shqetësim.
Rrënkon në heshtje shpirt’ i njeriut.
Kitarat, vajtonin mbrëmjeve,
për njerëzit e munguar.
Pjesë ju bëra këngëve,
Mallit, për kohën e shkuar.
