Më kot kërkon i thashë vetes
Era të të bjerë fjalë
Humbe durimin o njeri
Prej lajmit të pamarrë
Mat një minutë e shto një orë
Në mendje lisat lëkunden
Më kot i thashë vetes je e marrë
Asnjë përgjigje në degë të tharë
Kështu është kur largësia shtur fije
E nuk thurë dot as mantelin e saj
Më kot i thashë vetes ik
Se dija se pa të do të mbesja bosh
Biseda me veten është shërim
Të përkëdhel në mot të ftohtë
Ecja udhës së mendimeve pa peshë e faj
Pëlbardha uleshin në zemër
Kur mendja e zemra ishin n’flakë
Më kot kërkon përgjigje
Durimit serbes i rri në bisht
Rrezet e tij ihumbin në mes pemësh
Që përkundin degët në humëtirë
E ja kështu do dremisësh mbrëmjeve
Me mendjen zgjuar mbi jastëk
Freskia e mbrëmjes nuk është shkak
As lulet që hundën trazojnë
Me dehje të vogla atje tej në sokak
Është fjala që rrugën dot s’ gjen
Drejt udhës së qetësisë të shpirtit të zerë vend
Fjala , dritë gdhendja e artë e fytyrës së qeshur
Burim i shpresës , forca e së nesërmes
