Suplementi Pena Shqiptare/ Kadri Tarelli: Kush e mbolli këtë farë?

378
Sigal

Nga Roma e lashtë na erdhi kjo farë:

“Botën e sundon, kur e ke përçarë”

Të tjerët e shkulën. Na mbiu në arë.

Shekuj që kaluan, ende s’është tharë.

Mes njëri tjetrit, sa shumë jemi vrarë,

Për qejfin e hasmit, kombit i hapim varr.

Hallku fërkon duart. Mbetëm duke qarë!

Ai shkon kaluar, ne mbajmë samarë.

Rilindësit na thërresin: “Mblidhuni shqiptarë!

Zini diturinë, mos rrini të ndarë!”

Bota gajaset, kur bëjmë si të marrë.

Ne zgjasim qafë, ajo mpreh hanxharë.

Si apostull foli, Pashko Vaso Shkodrani,

-Një flamur e kemi, kurrë mos u ndani.

Fenë e shqiptarisë, në zemër e mbani,

Ndarja prish atdheun, shkon edhe vatani!

Pa na doli Marksi, gjithë mjekër e lesh,

Me luftën e klasave, na bëri përshesh.

Përçarja rri ulur, këmbëkryq në shesh.

Sllavët na e sollën, na e bënë peshqesh.

Si mallkim i kohës, na lindën partitë.

Grindemi mes vedit, s’pushojmë një ditë.

Lamë urtësinë, pëlqejmë marrëzitë.

Të rrojë udhëheqja, t’i kemi si dritë!

Partia është nëna, njerkë Shqipëria.

Në humnerë vendi, u çmend marrëzia.

Ne kështu të ndarë, s’na do as perëndia,

Po na shuhet kombi, se po ik rinia.

Bashkim! Fjalë e shenjtë, e kërkon liria.

Si çiflig Mesjete, e ndarë Shqipëria.

Sundimtarët lart, poshtë njerëzia.

Për karrige bythe, na duhet partia.