Me mori malli o Ben Duka,
O miku im i vjetër!
Se mik sa ty në këtë botë,
nuk kisha asnjë tjetër.
Po ti ku je o mik i hershëm?
Pse humb si në balada?
Pret portë e dashur e shtëpisë,
pret Vera e Deneda.
Po ti ku je o Arben Duka?
S’kuptoj dot humbjen tënde…
Çdo yll që fshihet në mëngjes
rikthehet prap në mbrëmje.
Mos je diku nëpër Labovë,
nën degët e një lisi,
apo në qiell të parajsës,
po ç’malle me Denisin?!
Apo mos je nëpër Odrie,
tek baltëz e floririt?
Mos je në krah të nënë Lenos,
t’i fshish lotët e syrit?!
Mos je në kodrat përmbi fshat,
i strukur pas një pjeshke?
Të digjet shpirti për të shkruar,
si zjarr brenda një eshke?!
Mos vallë tek kroi Kallogresë,
vendlindja të ka dehur…
Ku je o miku im i shtrenjtë
pas cilit yll je fshehur?!
Mos je tek porta e shtëpisë,
atje përmbi sofat,
për ikjen e Yllo Koletës,
po shkruan një baladë?!
Mos vallë shikon në ëndër mbesën
dhe lot të rrjedh qerpiku,
i thua me një zë të dridhur,
Sofi malli më piku?!
Më mori malli o Ben Duka
ndaj këtë natë pa yje,
më duket sikur lë Subashin
dhe ngjite në Odrie.
Me mori malli o Ben Duka!
O miku im pa fat,
që të shëroj mungesën tënde,
nuk kam asnjë ilaç.
