Majë gishtash, në rrugë kthimesh,
mos zgjohen dhimbjet që flenë,
shpirt i përjetshëm kujtimesh,
busti yt në Tepelenë.
Mbi shpatullën e fjalës ngrite,
sa i gjithë globi – brengat,
parajsë e padukshme drite:
“Atdheu fillon tek zemrat”.
Rrjedh me shkumë metaforash
Vjosë e vargut tënd mitik,
në dhjetra shtëmba amforash,
verë baladash për kreshnik.
Përlotet vesa mbi qivur:
“… O jetë, kujtimet s’kanë faj”.
I dhe fjalës tjetër nur,
edhe gurit lotë të qaj.
Një pasqyrë e madhe qielli,
ku dhe e padukshmja shihet,
të thërret në emër dielli,
dhe të pyet, si të ngrihet…
Të pyet rrënja dheut thellë;
gjethe, fruta ç’nur kanë,
nëpër brazda vargjesh mbjellë,
me fytyrë lirikash janë.
Tek fryn frymë e vargut tënd,
gjelbëron dhe shkretëtira;
kohë e shkuar nuk ka ndërmend
të na bëjë mrekullira.
I vetmi i gjallë që s’duket –
koha, që pas nuk kthehet
dhe pse thellë shpirtit struket,
ka nevojë që të rrëfehet.
Të kërkojmë me qiri,
edhe po pati diell e yje;
ti me fjalën bënë magji,
mbjellë një pemë e krijon pyje.
Në mes nesh dritë do mbetesh,
varg-gëdhendur në kujtesë;
nëpër strofa amanetesh –
shpirt i fjalës larë me vesë.
