Në kambanore fryn erë e lumit
dhe kambanari lundron mes gjumit.
U kthye hëna në vetull mali:
Moj nuse, zgjohu ,- ka ethe djali.
Oj nina-nana,
rëndon kambana.
Dhe mali djalit ia bën me vetull,
një kukumjaçkë përgjon mbi tjegull.
Përgjon mbi tjegull si një gardiane,
dy sy nën ballë – dy kokrra thane.
Oj nina- nana,
s’kumbon kambana.
Kri-kri bën bulkthi në mes kashtës.
Del bubazheli, kovaç i natës;
si gjyshe macja zbret dalngadalë;
– Do sisë-thotë-i varfëri djalë.
Oj nina-nana,
dremit kambana.
Mos rri e vrenjtur, moj vetull mali,
se vrenjtet sisa dhe thahet djali,
se vrenjtur zgjohet dhe kambanari.
E tund kambanën pastaj litari.
Oj nina-nana,
pikon kambana.
Aforizma nga Dritëro Agolli për pleqërinë…
* Plaku sheh plakun dhe piqet në pension.
* Plaku nuk bie nga fiku pa u pjekur.
* Në pleqëri bëjmë llogarinë e viteve të djegura të rinisë sonë.
* Kur isha i ri ndryshe do të isha sjellë me pleqtë, po ta kisha kuptuar shprehjen: “Të jetosh do të thotë të plakesh.”
*Pleqtë futen në guvën e të kaluarës për t’u prehur dhe për t’u ngushëlluar, pasi në të tanishmen nuk gjejnë një guvë të tillë.
* Plaku me kokrrat e tespiheve numëron ditët dhe vitet që i kanë mbetur.
* Plaku torollaku qëndron në shoqërinë e grave si karabushi në kopshtin e qepëve.
* Kush qesh pleqtë, qan të ardhmen e vet.
* Pleqēria është helmi me veprim të ngadaltë tek rinia.
* Rrudhat e ballit të plakut janë rradhët e faqeve të romanit të një personazhi të ri të dikurshëm.
* Pleqëria plak trupin, por jo veset e rinisë së saj.
* Pleqëria ha gjellë në pjatën e kujtimeve.
* Psherëtimat e pleqve janë jehona e kujtimeve të tyre.
* Plaku i trembet natës dhe shtratit.
* Plakun e ka marrë lumi në dhomë.
* Vetmia nuk ka dhëmbë, por ha veçanërisht pleqtë.
* Plaku shkoqet . E dini ç’domethënë?
