Me fustanin e çjerrë, gji zbuluar,
udhëheq burrat në fushë betejë!
Çdo furçë boje mua më tall,
dhe këtë shekull idiot…
A e di ti ç’është vërtet liria?
Më pyet ajo, ditë e natë,
vështrimi i saj i lartë, krenar
dhe tmerr i frikshëm qark…
Shiko pra, një burri do t’i mungojë djali
gjer në frymë të fundit,
Dy fëmijëve, krahët e babës,
rreth tyre, tërë jetën…
Toka e të lirëve, këndon Amerika,
stadiumeve të futbollit,
ndërsa, miku i mirë i fjalës së lirë,
rri shtrirë i vdekur, por jo i heshtur ende…
RIP Charlie Kirk!
