Drita e syrit tënd më lan
Pikërisht kur nis dyshoj veten,
Vlerën time nën zhubrat e kohës,
Tymin e rrugëve të pashtruara…
Ti më lan në çdo qoshe e kthinë
Dhe më kthen përsëri pafajsinë,
Pastaj i kënaqur me tempullin tënd,
Nis me pagëzimin e zjarrit…
Në buzët e mia frymon
Dhe më bën të them fjalë,
Që veç shpirti i shenjtë i kupton,
Dhe unë lutem të më pagëzosh,
Përsëri, e përsëri, dashuri…
Prill 2024
RRËMUJË E HATASHME
Ti je dashuruar me mua
Dhe me tërë gabimet e mia,
Rrëmujën time të hatashme,
Bindjet e forta, lëkundjet,
Zërat që vetët ndërrojnë brenda meje
Sa herë hyj nën lëkurën tënde,
S’mjafton të vesh vetëm këpucët e tua…
Ti mund të dashuroje një femër perfekte,
Që mat dhe gramët e ajrit mes fjalëve,
S’gabon e s’rrëzohet
Dhe kurrë s’e sheh të palyer e krehur,
As edhe në shtrat!
Por ti e di pse u zbraz e u braktis Olimpi,
Tundimit nuk i rezistuan dot as zotat!
Kjo rrëmujë e hatashme,
Ky shpirt me mijëra plasaritje,
Di të të dojë gjer në thyerje…
Prill 2024
DITË TË VRARA
Ra dhe kjo ditë,
Si një zog i vrarë në mes të fluturimit,
U mbyllën dhe për sot lajmet e shpresat,
Mbaroi orari zyrtar…
Pjesa tjetër është një zvarritje e gjatë,
Përcjellja e diellit në cepin tjetër,
Dhe sërish pritja e së nesërmes,
Së nesërmes zyrtare…
Zyrtarët tani dënden diku,
Në ndonjë breg deti, taracë,
Dhe shesin profka pafund,
Për punën e rëndë, vetingun…
Thithin me nge purot e shtrenjta
E as që duan t’ia dinë për ty dhe mua,
Për zogjtë e rënë, as ajrin e rralluar…
