Femra është hyjnore,
sepse nuk u thye kur duhej të ishte pluhur.
Ia shkelën zërin,
ia mbyllën gojën me turp,
ia varën emrin në gojët e të tjerëve
si aktakuzë.
E matën me trup,
e gjykuan me moral të huaj,
e deshën të përkulur,
e duruan vetëm të bindur.
Por ajo nuk humbi.
Nga femra lind një krijesë e re,
edhe kur ajo vetë ishte duke vdekur përbrenda.
Nga barku i saj lind jeta,
nga shpina e saj, mbijetesa.
Dhe kur e lanë vetëm,
ajo u bë shtëpi për veten.
E rrahën me fjalë,
e plagosën me heshtje,
i mësuan të fajësojë veten
për dhimbje që s’i krijoi ajo.
Por femra s’është viktimë,
ajo është dëshmi.
Se dhuna nuk e zhduk dritën,
vetëm e bën më të rrezikshme.
Hyjnore është
sepse ecën drejt jetës…
me plagë që s’kërkojnë më falje,
me sy që s’ulen më,
me zemër që s’lypet.
Ata i vunë epitete.
Ajo u bë emër.
Ata kërkuan ta shuanin.
Ajo lindi përsëri.
Femra është hyjnore,
jo sepse është e shenjtë për ta,
por sepse mbijetoi pa lejen e askujt.
Qanin ca Engjëj
Qanin ca engjëj atë natë,
jo nga dhimbja e botës,
por nga forca e një gruaje
që s’u thye kur duhej të binte.
Qanin, sepse panë një shpirt
të ecë zbathur mbi zjarr
dhe të dalë dritë,
pa mallkuar askënd.
Qanin engjëjt
kur ajo heshti më fort se britmat,
kur buzëqeshi mbi plagë,
dhe i quajti mësime.
Sepse disa gra
nuk kërkojnë shpëtim nga qielli!
Ato e tronditin qiellin,
derisa engjëjt të mësojnë
ç’do të thotë të jesh e pavdekshme
brenda një trupi njerëzor.
