E kam marrē shumë inat kētē diell mesvere
qē lēviz pērmbi ne si i marrē!
Dhe flakët nē trup , na i ndez herë pas here
ky s’mund të jetë diell, por zjarr.
M‘i ka ngritur keq nervat, kjo re endacake,
që dje mē premtoi njē grusht shi.
Por nē çastin e fundit u pendua pa shkak
dhe me qiellin papritur u shkri.
S’mē pēlqen mē ky lumē, qē nēn kēmbē më fērkohet:
i etur, i trishtē dhe mjeran.
Gjatē dimrit me ujra pērmbyste gjithë botēn,
tashmē as me emrin nuk ngjan.
E kam marrē inat kētē rrugē kētu ngjitur,
ku semafori s’punon asnjēherē.
Me makina dhe njerēz me sy të pērzhitur
tē etur për ujē dhe pēr erē.
S’kam më qejf tē shqiptoj asnjē germē nga kjo stinë
qē zjarre dhe vapë lë nga pas!
Nga inati pēr tē mund të humb gjakftohtēsinē
dhe s’ pērgjigjem më tej, ç’mund tē ngjasë !
Ti !
Ti dole mbrēmē me tē sērish
dhe si gjithmonē u puthēt gjatē!
Unë vetē s’tē pashē, por tē pa njē pishē:
dhe asaj si rri goja ” rehat”.
S’kish njerēz shumē aty për rreth
nga shiu qē binte mbi qytet.
Ai ndjeu një çast nē trup ca dridhje,
sepse pranē teje s’ēshtë e lehtē.
Megjithatē kjo s’zgjati shumē:
(Vēshtrimi yt ish ftesē pa fjalë ).
Ai zu të t‘i prek flokēt me buzē
dhe të afroi nē gji ngadalē.
U drodh njē bli atje mē tutje
dhe zu gjithē qejf qē t‘ju filmojē.
Ndonëse kish parē me qindra puthje
e juaja s’di pse i shijoi!
Ju natyrisht se kishit mendjen.
(Kush e ka mendjen atē moment? )
Dy trupa ndezur gjer nē çmendje,
qē digjnin veten me gjithē mend.
Ndērkohë dhe shiu gati kish
reshtur
qē ju tē ndiheshit mē mirē.
Qyteti s’dukej mē i mvrejtur
dhe rrugēt ndrinin si pasqyrē .
Ti u puthe me tē sērish !
(Çdo puthje ēshtē aromē qē deh)!
Ta kam zili atē burrē, ta dish
dhe pse dot xhelozinē s‘e fsheh.
