Shkarkimi që ngre pikëpyetje: muret e një simboli të së shkuarës më të rëndësishme se siguria dhe dinjiteti i protestuesve?
Në një shtet normal, një drejtues policie do të jepte llogari për përdorimin e forcës ndaj qytetarëve. Do të mbahej përgjegjësi për gazin lotsjellës të hedhur mbi protestues, për tensionimin e situatave që kërkojnë qetësi, maturi dhe profesionalizëm. Por në realitetin tonë, arsyeja e shkarkimit duket se nuk lidhet me qytetarët – por me një vilë.
Nëse Proda u shkarkua sepse nuk mbrojti si duhet vilën e ish-diktatorit Enver Hoxha, atëherë kemi hyrë në një logjikë të përmbysur. Një godinë që simbolizon një nga periudhat më të errëta të historisë sonë paska më shumë peshë sesa reagimi i forcave të rendit ndaj qytetarëve që protestojnë.
Ndërkohë, përdorimi i gazit lotsjellës ndaj turmave trajtohet si procedurë rutinë. Si mjet teknik. Si domosdoshmëri operacionale. Pa reflektim publik. Pa analizë serioze mbi proporcionalitetin e forcës. Pa pasoja konkrete për vendimmarrësit.
Mesazhi që përcillet është i qartë dhe shqetësues: prekja e simbolikës ndëshkohet më shpejt se prekja e të drejtave. Muret mbrohen me çdo kusht, ndërsa qytetarët përballen me gaz.
Në vend që të hapet debat mbi standardet demokratike të menaxhimit të protestave, kemi një shkarkim që ngjan më shumë si sinjal disiplinues sesa si akt përgjegjësie institucionale. Dhe kjo ngre një pyetje thelbësore: cilat janë prioritetet reale të shtetit?
Nëse shkarkohesh për një vilë, por jo për mënyrën si trajtohen protestuesit, atëherë problemi nuk është thjesht individual. Është sistemik. Është filozofi qeverisjeje.
Sepse në fund, demokracia matet me mënyrën si trajton qytetarin – jo me mënyrën si ruan një godinë të së shkuarës.
