Engjëll Musai
Drejtor i Gazetës “Telegraf”
Më 20 dhjetor 1966 u nda nga jeta, publicisti dhe patrioti i madh vlonjat Ali Asllani. Poeti që i shkroi Vlorës himnin e pavdekësisë “Vlora, Vlora”. Mjeshtri që i këndoi me ëmbëlsi dashurisë dhe me finesë intrigave, zemërimit, hakerrimit, por pa harruar dëshmorët dhe shumë pak Partisë. Ziliqarët, pas vitit 1945 nuk donin ta pranonin as në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë, duke e lënë për pak kohë jashtë saj. Kryesekretar i Ismail Bej Vlorës nê Qeverinë e Vlorës, Kryetar i Bashkise së Vlorës në çlirimin e parë të saj nga Italia më 1920 dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore më 1939. Me pak fjalë i harruar si shumë atdhetarë dhe kontribues të Vlorës. Do ishte në nderin e të gjithëve të kishte një bust para bashkisë së parë ku shërbeu si kryetar i saj. Por akoma më trishtuese eshtë fakti që ministria e Kuulturës, Lidhja e Shkrimtarëve dhe vetë qeveria nuk u kujtua për të vendosur një tufë më lule në kujtim të poetit të hakërrimës dhe himnit të pavdeksisë Vlora-Vlora. Por tradhëtarët, nuk i duan patriotët dhe ata që shpërndajnë kushtrimin për liri, pavarsi dhe janë kundër varfërisë…!
Ali ASLLANI
Vlora, Vlora!
Jam vlonjat e jam vlonjat,
e kam shkabën mëm’ e atë,
shkaba trime dykrenore
fron’ e saj e ka në Vlorë!
Vlora, Vlora, Vlora, Vlora,
rroki armët, bëja forra!
Vlora trime shqipëtare
si rob jetën s’e do fare,
a do mbetet Shqipëri,
a do bëhet tym e hi!
Vlora, Vlora, Vlora, Vlora,
rroki armët, bëja forra!
Jam vlonjat e jam burrë,
s’duron burri zgjedhë kurrë,
jam vlonjat e si vlonjat
di bëj luftë me të shtat’!
Vlora, Vlora, Vlora, Vlora,
Bjeri, moj, t’u lumtë dora!
Jam vlonjat dhe trim me besë,
rreth flamurit di të vdesë,
a me hir a me pahirë
doemos do rroj i lirë …!
