Studimi i krijimtarisë letrare dhe i reflektimit mbi gjuhën kërkon një qasje të dyfishtë teorike: nga njëra anë, analizën stilistike të tekstit artistik dhe, nga ana tjetër, vlerësimin kritik të përdorimit dhe funksionimit të gjuhës në hapësirën publike. Në këtë prizëm, veprimtaria e Çelik Petriti paraqitet si një rast domethënës i ndërthurjes së krijimit artistik me vetëdijen gjuhësore dhe normative Nga pikëpamja e stilistikës, poezia e Petritit karakterizohet nga ekonomi gjuhësore dhe densitet semantik. Ai shmang teprimin figurativ dhe ornamentikën e panevojshme, duke ndërtuar vargun mbi qartësinë e mendimit dhe peshën kuptimore të fjalës. Kjo qasje përputhet me parimet e stilistikës funksionale, ku forma gjuhësore është gjithmonë në shërbim të përmbajtjes. Figura letrare në poezinë e tij, metafora, simboli, krahasimi, nuk kanë funksion zbukurues, por funksion konceptual. Metafora shërben për të strukturuar mendimin poetik, ndërsa simboli krijon hapësirë interpretimi, duke i dhënë tekstit shumëkuptimësi të kontrolluar. Në këtë kuptim, poezia e Petritit afrohet me atë që teoria stilistike e quan stil reflektiv, ku emocioni është i filtruar përmes arsyes dhe vetëdijes gjuhësore. Sintaksa poetike është e matur, me fjali të qarta dhe ndërtim linear, çka shmang fragmentarizmin e skajshëm dhe errësimin e kuptimit. Ky stil e bën poezinë e tij të komunikueshme, pa sakrifikuar thellësinë estetike.
Në prozë, Petriti shfaq prirje drejt një stili eseistik-narrativ, ku rrëfimi ndërthuret me reflektimin. Nga këndvështrimi stilistik, kjo formë i lejon autorit të përdorë gjuhën si instrument analitik, duke e kthyer tekstin në një hapësirë argumentimi dhe interpretimi të realitetit shoqëror. Proza e tij nuk mbështetet në dramatizim të theksuar narrativ, por në qartësi diskursive, çka e afron me traditën e prozës mendimtare. Kjo e vendos autorin në një linjë me ata krijues që e shohin letërsinë si mjet njohjeje dhe jo vetëm si art tregimi. Një shtyllë themelore e veprimtarisë së Çelik Petritit është kritika e gjuhës shqipe. Nga këndvështrimi teorik i kritikës gjuhësore, ai përfaqëson një qasje normative – reflektuese, që synon ruajtjen e standardit pa mohuar zhvillimin natyror të gjuhës. Ai analizon dukuri si: varfërimi leksikor në ligjërimin publik, ndikimi i pakontrolluar i huazimeve, shkelja e normës në media dhe institucione. Kritika e tij nuk është preskriptive në kuptimin autoritar, por argumentuese dhe edukative, duke synuar ndërgjegjësimin e përdoruesit të gjuhës. Në terminologjinë e teorisë gjuhësore, ai vepron si një ndërmjetës mes normës dhe përdorimit, duke kërkuar ekuilibër mes traditës dhe modernitetit. Nga perspektiva teorike, bashkimi i rolit të poetit dhe kritikut përbën një vlerë të veçantë. Petriti i përket atij modeli intelektual ku kompetenca krijuese dhe ajo analitike ushqejnë njëra-tjetrën. Krijimtaria e tij është e vetëdijshme për normën, ndërsa kritika e tij është e ndjeshme ndaj estetikës. Ky ndërthurim e vendos autorin në traditën e kritikës së brendshme, ku analiza e gjuhës buron nga përvoja e drejtpërdrejtë e shkrimit dhe jo nga distancë thjesht teorike. Si rrjedhojë, vepra e tij fiton besueshmëri akademike dhe autenticitet artistik. Veprimtaria e Çelik Petritit, e lexuar përmes kornizës së stilistikës dhe kritikës gjuhësore, dëshmon për një autor që e trajton gjuhën shqipe si mjet estetik, sistem komunikimi dhe vlerë kulturore. Kontributi i tij shtrihet përtej krijimtarisë individuale, duke u kthyer në akt ndërgjegjësimi dhe edukimi gjuhësor. Në këtë kuptim, Petriti mbetet një referencë e rëndësishme për studimin e marrëdhënies mes artit të fjalës dhe përgjegjësisë ndaj gjuhës.
