42 ditë protestë që po zgjerohet,historia ka treguar se asnjë qeveri nuk mund të injorojë pafundësisht pakënaqësinë qytetare
Shqipëria ka nevojë për dialog, për institucione të forta dhe për zgjidhje konkrete të problemeve që po shtyjnë mijëra shqiptarë të largohen nga vendi.
- -Korrupsioni nuk është më një fenomen i izoluar, por një plagë që ka prekur administratën dhe besimin e qytetarëve tek shteti.
- -Pavarësisht investimeve ankesat për mungesën e ilaçeve, radhët e gjata, pagesat informale dhe dërgimin e pacientëve drejt spitaleve private vazhdojnë të jenë të shumta.
- -Fondet publike nuk janë administruar me transparencën e duhur dhe se përfitimet kanë shkuar padrejtësisht në duart e një numri të kufizuar kompanish apo individësh
- -Fondet publike nuk janë administruar me transparencën e duhur dhe përfitimet kanë shkuar padrejtësisht në duart e një numri të kufizuar kompanish apo individësh
Në një demokraci, protesta është një e drejtë kushtetuese dhe një mënyrë që qytetarët të bëjnë të dëgjohet zëri i tyre. Kur një protestë vazhdon për 42 ditë rresht, ajo nuk mund të konsiderohet më një ngjarje e zakonshme politike. Ajo kthehet në një tregues të një pakënaqësie të thellë shoqërore. Me thirrjet “Rama, jep dorëheqjen!”, qindra qytetarë marshuan sërish në rrugët e Tiranës, duke shënuar ditën e 42-të radhazi të protestës kombëtare. Pas disa orësh fjalimesh në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, protestuesit vijuan aksionin e tyre me një marshim në rrugë të ndryshme të kryeqytetit, sipas një itinerari që ndryshon nga dita në ditë.Përtej përmasës politike, këto protesta po nxjerrin në pah një realitet të hidhur social dhe ekonomik: rritjen e pakënaqësisë qytetare, mosbesimin ndaj institucioneve dhe ndjenjën se problemet e përditshme nuk po marrin zgjidhje.Një nga çështjet më të prekshme është shpopullimi i vendit. Shqipëria po humbet vit pas viti të rinjtë e saj. Shifrat flasin vetë: në një dekadë, shkollat shqiptare kanë mbi 113 mijë nxënës më pak. Kjo nuk është thjesht statistikë; është një kambanë alarmi për të ardhmen e vendit. Fshatra të tëra janë zbrazur, shumë shkolla janë mbyllur dhe në shumë qytete numri i lindjeve po bie ndjeshëm.Në tubim, shumë folës e vunë theksin te korrupsioni në nivelet e larta të qeverisjes. Dhjetëra zyrtarë dhe ish-zyrtarë të administratës kanë përfunduar para drejtësisë ose në burg për akuza që lidhen me shpërdorimin e detyrës dhe korrupsionin. Kjo ka krijuar bindjen se korrupsioni nuk është më një fenomen i izoluar, por një plagë që ka prekur administratën dhe besimin e qytetarëve tek shteti.
Një tjetër kritikë e fortë ishte mungesa e dialogut me qytetarët dhe shoqërinë civile.
Shumë protestues akuzojnë qeverinë se vendime të rëndësishme, veçanërisht ato që lidhen me pronat publike dhe pasuritë kombëtare, merren pa konsultim dhe pa transparencë. Sipas tyre, qytetarët po ndihen gjithnjë e më pak pjesë e vendimmarrjes.
Edhe sistemi shëndetësor mbetet një nga shqetësimet kryesore.
Pavarësisht investimeve të bëra ndër vite, ankesat për mungesën e ilaçeve, radhët e gjata, pagesat informale dhe dërgimin e pacientëve drejt spitaleve private vazhdojnë të jenë të shumta. Për shumë familje shqiptare, sëmundja është kthyer në një barrë të rëndë ekonomike.Në protestë u përmendën edhe debatet politike që lidhen me zëvendëskryeministren dhe ministren e Infrastrukturës dhe Energjisë, Belinda Balluku, çështje që sipas opozitës është kthyer në një “bumerang” politik për qeverinë. Kritikët pretendojnë se kryeministri Edi Rama ka mbajtur një qëndrim të palëkundur në mbrojtje të bashkëpunëtorëve të tij, duke refuzuar të pranojë përgjegjësi politike.
Një tjetër temë e nxehtë mbetet ajo e tenderëve publikë.
Opozita dhe protestuesit pretendojnë se në shumë raste fondet publike nuk janë administruar me transparencën e duhur dhe se përfitimet kanë shkuar padrejtësisht në duart e një numri të kufizuar kompanish apo individësh. Këto akuza kanë ushqyer më tej pakënaqësinë qytetare.
Pas 42 ditësh protestë, pyetja që shtrohet është e thjeshtë: a do të dëgjohet zëri i qytetarëve?
Protestat e vazhdueshme tregojnë se përtej përplasjes politike ekziston një pjesë e shoqërisë që kërkon më shumë transparencë, më shumë drejtësi sociale dhe më shumë përgjegjësi nga qeverisja.Historia ka treguar se asnjë qeveri nuk mund të injorojë pafundësisht pakënaqësinë qytetare. Shqipëria ka nevojë për dialog, për institucione të forta dhe për zgjidhje konkrete të problemeve që po shtyjnë mijëra shqiptarë të largohen nga vendi. Sepse protesta nuk lind nga hiçi; ajo është pasqyra e një shoqërie që kërkon të dëgjohet.Në këtë klimë, protestat nuk janë më thjesht një përplasj e mes mazhorancës dhe opozitës. Ato janë një sinjal se një pjesë e shoqërisë shqiptare kërkon më shumë drejtësi, më shumë transparencë dhe më shumë përgjegjësinë qeverisje. Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë përçarje. Ajo ka nevojë për dialog, për institucione që funksionojnë dhe për politika që u japin shpresë qytetarëve, sidomos të rinjve, që të ndërtojnë të ardhmen e tyre këtu dhe jo largatdheut.Asnjëqeverinukduhettëketëfrikëngazëriiqytetarëve. Përkundrazi, duhet ta dëgjojëatë. Sepse kur protestat zgjasin kaq shumë, ato nuk janë më vetëm thirrje politike; ato janë një mesazh i qartë se shoqëria kërkon ndryshim, përgjegjësi dhe një të ardhme më të mirë.
