Suplementi Pena Shqitare/ Poezi nga Sofia Doko Arapaj

192

 

Sofia Doko Arapaj

Tek stacioni

 

 Ai më përqafoi sa u ngopa,

e ndjeva kur më mbështolli plot,

po nuk e kuptova dot,

si iku, iku menjëherë.

Dritaret, karriget si frymore,

morën ngjyrën e fytyrës së tij morën

të dua, a ja thashë që t a dije,

si iku, iku menjëherë.

 

Def i lehtë i binte gjoksit tim

isha aq e ngrohtë, aq e butë, aq e ëmbël

po të më prekje, do të  përgjigjesha si zog

si zog, si zog, si zog dhe si ëndërr.

 

 

Ti ndenje pa gjumë

Ti ndenje pa gjumë

Pa bukë edhe ujë der’ sa, më pe

U ndave aq ditë nga zanat në pritë, der’ sa, më pe

Hodhe shokë për kokë e vargje përtokë, deri sa më pe

E vetmja herë vetvetja lindja dhe dhimbja, deri sa më pe…..

E kur më pe, nuk e di sepse, të kujtova bariun

Më shëtite tërë ditën si qengj në lëndinë

Loze me mua dhe nxore mërzinë,

Deri sa bëra be, dhe më, nuk më pe…

 

 

 

Shpirti im

Vite

të tërë e ndrydha shpirtin tim

mos i dëgjohej zëri

mos në ëndrra bëhej fundi im

e ditën me hante trupin

porsi arushë, e merrja me të mirë

e s ja kisha më merakun

po erdhi çasti e ripashë Atë,

e thashë -do ta marr hakun!

Oh…oh, dhe e zgjodha ,

vendin më të bukur

dantella e taka u vesha

diellin e preva mes për mes

në shpirt një puthje i ngjesha

pas pak dëgjoj një ulërimë

mire të të gjej o diell…

por arusha, e bukura shpirti im

ish kthyer prapë në qiell…

 

 

LOT TË NXEHTË

 

Të tretem në ngjyrat e luleve,

se kam frikë të më tresë dheu i huaj…

Të ngrohem që tani,nën rrezet e diellit,

se do bëjë ftohtë nën dhe të huaj…

Për pajë të marr….ndonjë pendë shqiponje,

se do shkruaj, vargje….nën dhe të huaj,

po…. si të merrem vesh me Ju…

 

Duke kërkuar dashurinë

Të njoh ty kalimtar,

edhe pse s të kam parë asnjëherë.

Ti je prej andej nga jam edhe unë

Edhe frymëmarrjen ta ndjej

e di që tani po loton…

Mos loto!

Se i sheh retë ne qiell?

Do tërbohen

do na qëllojnë me rrufe…

Më mire hesht!

Nuk është faji ynë

që nuk vdesim dot më …

Na munduan shumë

aq sa vdiqën edhe vdekjet….

Rri pakëz … ndiz një cigare.

Ose… këndomë një këngë

cilën të duash ti…

Këndomë,

deri sa të dëgjohet

trokëllima e fantazmave…

 

Akoma jemi duke kërkuar dashurinë…

 

 

Ditën e fundit

 

Kur të shkojnë njëqind pranvera,

Mbase bëhen dhe njëmijë,

Ditën e fundit të jetës,

Mbamë për dore si fëmijë..

Mos më lër, merrmë për dore,

Me të butë e me të mirë,

Të të puthësh e stolisësh,

Pa marrë vesh se si është gdhirë..

Të më çosh vathët e bukura,

Dhe rruazat zemër-o,

Byzylykun dhe unazën,

Të më krehësh mos harro!

Lyemi buzët me të kuq,

E më stolis si di ti,

Mos harro pasi të vdes,

Pres të bëjmë dashuri…

 

 

Ç’deshe diell?!

 

Kur e shoh,

ashtu të qeshur,

Zot, a e di si lutem,

të isha ajri që thith,

në mushkëri t’i futem…

Natën,

natën nëpër errësirë,

Zot, a e di si them,

të shkel,

të shkel rrethin e logjikës,

e pranë tij të jem…

Ç’deshe,

Ç’deshe Diell ti, që dole,

aq shumë vjet vonuar,

puthjen,

puthjen edhe përkëdheljen,

i kisha…. harruar…