Suplementi Pena Shqiptare/ Ismail Kadare: Të huaj jemi

116

Të huaj jemi prej kohësh,

Ç’ish për t’u thënë është thënë,

Si gurët që zënë vend në tokë

Në jetë ne vend kemi zënë.

 

Drejt njëri-tjetrit kemi mbyllur

Të gjitha rrugët dhe shtigjet,

Si dy qytete mesjetare

Me mure, heshta dhe me pirgje.

 

Por natën, kur i lodhur truri,

Portat i mbyll me qetësi

Ti gjen një shteg dhe futesh brenda,

Një shteg që vetëm ti e di.

 

Pastaj si në rrugica parqesh,

Shëtit mes cirkovulucionesh,

Hyn nëpër ëndrra e shkujdesur,

Fanitesh, qesh, ma bën me dorë.

 

Por kur mëngjesi zë afrohet,

Nis shqetësoesh befas ti,

Dhe heshturazi del përjashta

Nga shtegu, që veç ti e di.

 

E dita vjen. Rrjedh prapë jeta.

Dhe ne të dy si dhe më parë,

Të ftohtë rrimë e të pamposhtur,

Si dy qytete mesjetare.