Gjyshi im
i bukur,
i heshtur,
si mali
ne vjeshte.
Nuk qe
i famshëm
si kalorësit
e balladave.
Ai binte era
millocfake,
mjaltë
hojesh,
nga zgjojet
primitiv.
Tymoste,
me llullën
e përrallave.
Mërmëriste
copra këngësh
labe,
bashkë
me erën,
që i merrte
e i çonte,
luginave
dhe majave.
Qe,
si një copë
atdheu,
i panjohur.
Ne heshtje
dhe madhështi.
Shikonte
pas,
i qetë,
e buzëqeshte…
Kur ditët
janë
të ftohta
dhe të rënda,
kur gjenden…
Zoti e di,
ai është
gjithmonë atje,
tek kurveleshi
mbuluar,
si një legjendë
me re…
Ditë të çmendura…
Dhe nata,
është ende natë.
Në llogore presin ushtarët
për të prurë,
një ditë më shumë…
Në kapakët e syve,
fitorja tingëllon,
me ngjyrën e mollëve të pjekura,
si në tepsit e duarve të mëmave.
Kur thekra fëshfërin
nga çizme ushtarësh,
mesnatës pa yje,
si në përrallat me kozak
ku shenjtria e jetës,
nuk ka vlerë.
Ulërin sirena ulkonja…..
Në gjëmime, skaljonesh,
krisma predhash…
Të kanë plagosur Ukrainë!
Mbi lulet e tua,
lëshuan raketat, supersonike,
nga zinxhirët e tankeve,
fytyrën ta kanë çarë…
Por ti lufton,
si dikur kozakët me sulltan.
Në netët pa gjumë,
të fshehur në bodrum,
më jep nga buka e nxehtë,
ku ndihet afshi i predhave
dhe vjedhjet e minjve
të administratës …
Kur djemt‘ e tu Ukrainë,
mbi ballin e atdheut,
bijen si yje.
Në vargjet e mija,
zhurmën e kanë vjedhur,
ata, që luftën
e kthejnë në para
dhe sjellin
errësirë,
errësirë.
Ku vdekja bredh,
në fushat pa mbarim.
Mbi korba nata,
qiellin gëlltit…
Abel, kainit si thot vëlla,
por vriten si armiq.
